Een gedenkwaardige dag.
Hendrik heeft familie.
Jazeker.
Drika is zelfs de tweelingzus van Hendrik.
Precies drie minuten eerder geboren dan hij.
Haar overwicht is dus duidelijk.
Zou Hendrik daarom misschien zo'n mopperkont zijn?
Nou nee.
Dat denk ik niet.
Drika kan er ook wat van.
Tijdens het jubileumfeest ter ere van de honderdste Hendrik laaide er een discussie op tussen enkele familieleden en Hendrik.
Zoals gewoonlijk ging het er fanatiek aan toe.
Kernpunt was dat Drika het beslist niet slechter zou doen dan Hendrik.
In zijn hart weet Hendrik dat dat waar is, maar een echte 'Hendrik' geeft dat natuurlijk nooit toe.
Het heeft een paar dagen geduurd, dagen waarin Hendrik zichzelf wel een paar keer is tegen gekomen, maar uiteindelijk zag hij ook de voordelen ervan in dat Drika hem zo af en toe eens aflost.
Al heeft Hendrik geen hoge pet op van Drika's inzicht in bijvoorbeeld politiek, hij is toch blij met het feit dat zijn zus hem komt helpen.
Kan hij ook een keer uitslapen.
Of eens met vakantie.
Want het becommentariëren van de toestand in de wereld en die van Nederland in het bijzonder, is slopend en tijdrovend werk.
En ook al zijn ze tweelingen, Drika kijkt totaal anders naar de wereld dan Hendrik.
We gaan het meemaken.
Zoals in het geval van Badr Hari.
Daarvan zegt Hendrik dat ze hem levenslang moeten opsluiten, maar Drika ziet zo'n jongen door de ogen van een moeder.
Hij is een beetje stout en dom geweest, maar dat komt omdat hij op zijn vader lijkt.
Althans dat denkt Drika.
Hij heeft een beetje begeleiding nodig.
En ook moet hij stoppen met welke vechtsport dan ook.
Dat is bepalend voor zijn kans van slagen.
Drika vindt dat Badr zijn zachte kanten moet leren ontwikkelen.
Ze stelt dan ook voor om hem een cursus bloemschikken te laten doen en te beginnen met het wandelen van het Pieterpad.
Van noord naar zuid.
Eerst even kijken hoe hij hier mee omgaat en dan verder kijken naar uitbreiding van activiteiten die zijn vredelievende kant beter tot hun recht laten komen.
Ondertussen schenkt Hendrik een dubbele mok koffie verkeerd in en ziet met angst en beven de start van Drika's commentaar carrière gade.
Nog snel voegt Drika een welgemeend advies toe aan de dames en heren politici die al weken aan het modderen zijn om tot een akkoord te komen zodat ze verder kunnen gaan met regeren en er geen verkiezingen hoeven te worden gehouden.
Drika: "Als jullie zo door blijven kloten kom ik persoonlijk naar Den Haag om een paar emmers koud water over jullie dure maatkostuums heen te donderen."
"Dat zal jullie leren."
"En denk eraan dat het een akkoord moet zijn dat voor alle Nederlanders goed moet zijn. En dus niet alleen voor de zittende klasse zoals jullie dat zelf zijn."
Ik persoonlijk moet zeggen dat ik het wel een verfrissende kijk vind die Drika mij hier liet opschrijven.
Hendrik heeft ondertussen met een bezorgd gezicht een last minute-reis naar een ver tropisch eiland geboekt.
Hij heeft wel wat met rieten rokjes.
Was getekend namens Drika en Hendrik,
Dirk
10 oktober 2013
Nederlanders hebben toch altijd zo'n grote mond als er ergens op de wereld onrechtvaardigheden plaats vinden?
Wij staan toch altijd vooraan om te protesteren als er ergens kinderen door de eigen leider (dictator) vermoord worden en wij zijn ook altijd buitengewoon verontwaardigd als er iemand kinderen kwaad doet en al helemaal als een man zijn eigen kinderen belaagt en mishandelt.
Nu is er dan de rel om de Russische diplomaat Borodin, die door de politie opgepakt werd omdat hij, in duidelijk beschonken toestand, zijn eigen kinderen belaagde.
Tjonge jonge jonge, wat denken wij Nederlanders wel dat we deze diplomaat arresteren om hemzelf en zijn kinderen te beschermen.
Een van de moderne hedendaagse zelfbenoemde koningen Vladimir Poetin, is lelijk op zijn pik getrapt.
Daar houdt dit gekrenkte ego niet van.
Als je aan de Russische Beer komt, dan kom je aan hem.
Hij mag natuurlijk een schip vol activisten onder valse voorwendselen enteren en de opvarenden zonder vorm van proces in de gevangenis gooien, maar als een van zijn ambassadeurs te dronken om normaal te kunnen doen, opgepakt wordt, eist meneer Poetin gelijk excuses.
En wat doen wij Nederlanders?
We bieden die excuses gewoon aan.
Gelukkig liet minister Timmermans wel gelijk weten dat hij het liever niet gedaan had, maar dat er een verdrag geschonden was.
Hij moest dus wel.
Vandaar.
Hendrik stelt nog steeds voor om die meneer Borodin opnieuw op te pakken en net zo lang in de bak te gooien tot alle Greenpeace activisten weer ongedeerd vrij in hun eigen land zijn thuisgekomen.
En laat Poetin gelijk ook maar barsten met zijn corrupte winterspelen in Sotsji.
Maar nee hoor.
Wij Nederlanders melden ons als eersten op het bordes van die dictator en schudden hem lachend de hand.
Wat een ervaring en wat een eer.
Dat moeten de sporters natuurlijk wel zelf weten, maar voor mij hoeft het niet meer.
Over dictatuur gesproken.
Groen Links heeft er eindelijk ook genoeg van en zijn met de onderhandelingen gestopt.
Heel verstandig.
We weten nu wie de slappe benen hebben.
D66, SGP en de CU.
Niet meer op stemmen dus.
D66 heeft ook maar een mantra: Onderwijs.
Verder komt er niets uit hun mond.
Het kabinet heeft ook een mantra: banen.
Voeg dat samen en je krijgt ook een mooi mantra: Banen in onderwijs.
Je zou er bijna op gaan stemmen.
Wie gelooft er nog in de democratie.
Poetin vindt dat hij democratisch gekozen is.
Daar moeten wij hier toch wel erg hard om lachen, want dat is hij natuurlijk helemaal niet.
Ons kabinet is ook democratisch, maar daar moeten we inmiddels allemaal om huilen, want niets is minder waar.
Hendrik gaat slapen om morgen weer scherp alles in de gaten te houden.
Was getekend namens Hendrik,
Dirk
Het is nu echt voor iedereen duidelijk te zien.
Staatssecretaris Frans Weekers is veel te licht voor het werk waar hij voor aangesteld is.
Of komt het omdat opperhopman Rutte hem iedere dag van een peptalk voorziet waarin hij hem zegt dat ie het kan.
"Gewoon doorgaan Frans, laat je niet afschepen met een nee."
En dat probeerde onze brave Frans vandaag in de eerste kamer.
Daar werd het wetsvoorstel over de pensioen-herzieningen naar de prullenbak verwezen.
En Frans maar doorzeuren.
Naast hem zat collega staatssecretaris Klijnsma zich bijkans doormidden te schamen.
Het leek wel of ze haar collega Weekers zachtjes voor een afgang probeerde te behoeden, maar daar had hij geen oog en oor voor.
Hendrik heeft het al vaker gezegd, deze man kan er niets van.
Als hij zijn gezicht ergens laat zien schiet iedereen in de lach.
Het spijt Hendrik dat hij het zeggen moet, maar de heer Weekers heeft totaal geen uitstraling.
Of het moet de uitstraling van machteloosheid en onbekwaamheid zijn.
Een forse nederlaag voor de regering.
Mark Rutte dacht het allemaal wel even te kunnen regelen.
Hij zou handig inspelen op de grootmoedigheid van zijn plannen Nederland uit de recessie te loodsen.
Zoals het een groot staatsman betaamt.
Alleen de heer Rutte is bij lange na geen groot staatsman.
Hij heeft tot nu toe alleen bewezen dat hij er geen hout van begrijpt en stevast de verkeerde kant op loopt.
Maar hij bedoelt het allemaal natuurlijk hartstikke goed.
Dus zouden de oppositiepartijen hun verantwoordelijk wel nemen en zijn plannen steunen.
Dacht hij.
En inderdaad heeft de voltallige oppositie in de eerste kamer haar verantwoordelijkheid genomen en de starre en arrogante houding van Rutte en zijn trawanten afgestraft met een heel duidelijk NEE!
En toch nog even doordrammen.
Natuurlijk vruchteloos.
Fransje kan zich met een gerust hart melden bij opperhopman Rutte.
Die geeft hem natuurlijk eerst les in debatteren en argumenteren en zegt hem een laatste kans toe.
En weg is Frans.
Met grote verschrikte ogen en een rood hoofd naar zijn ambtenaren, die zich stieken rotlachen.
Dit debacle hadden ze natuurlijk al lang zien aankomen.
Die ambtenaren zijn echt niet gek.
Ze wachten gewoon tot er weer een nieuwe stoethaspel op financiën aangesteld wordt.
En wat het kabinet betreft.
Er zullen vanaf nu in rap tempo meerdere afgangen volgen.
Was getekend namens Hendrik,
Dirk
08 oktober 2013
Hè hè, eindelijk.
De honderdste Hendrik.
Tijd voor een feestje.
Maar zie Hendrik daar maar eens te krijgen.
Misschien is een feest zonder de jubilaris wel leuker dan met.
Maar dan vergis je je danig, want ondanks zijn veelvuldig gemopper is hij best wel een beminnelijk persoon.
Hij wil alleen niet dat er voor hem gezongen wordt.
En toch doen hè.
Het is niet dat Hendrik niet van plezier houdt, maar dan liever voor iemand anders.
Hij beschouwt het als zijn plicht om zijn medelanders te waarschuwen voor politiek bedrog en wanprestaties ten faveure van het eigen genoegen en vooral het eigen belang.
Het gekonkel, getouwtrek en gemarchandeer zoals momenteel in Den Haag plaats vindt, daar kan hij absoluut niet tegen.
Daar moet hij gewoon commentaar op leveren.
En geloof vooral niet wat die lui van de Nederlandse Bank ons wijs proberen te maken.
Het einde van de crisis is nog lang niet in zicht.
Helaas.
En ons zittende kabinet vertraagt elk gezond proces binnen de samenleving.
Dus die honderdste aflevering is voor Hendrik meer een begin dan een hoogtepunt.
Eigenlijk heeft hij geen tijd voor zijn eigen jubileum.
Maar ja, je vrienden mag je niet teleurstellen.
En dan dat hoedje op zijn hoofd (hoed), dat was niet zo slim, daar gaan ze nog spijt van krijgen.
Hendrik heeft namelijk een geheugen gelijk een olifant en die hebben een heel groot hoofd vol opslagruimte, en Hendrik zijn hoofd is ook niet al te subtiel vorm gegeven, dus ook hij beschikt over behoorlijk wat opslagruimte.
Maar alles bij elkaar is het toch nog een leuk feest geworden.
Hendrik heeft zelfs een paar biertjes op en een glas champagne als toast.
Het moet niet gekker worden.
Hij is er ook niet tussentijds tussenuit geknepen.
Op het eind heeft hij alle Hazes en Vader Abraham liedjes uit volle borst meegezongen.
Op een gegeven moment stond hij op het punt om ons volkslied te gaan zingen, maar toen hebben we hem gestopt.
Als je geen alcohol gewend bent, dan kan dat tot verrassende effecten leiden.
Gelukkig zijn er een heleboel foto's geschoten, dus daar zal ter zijner tijd wel iets van op internet verschijnen.
Feest en geniet met volle teugen en veel plezier.
Mocht je Hendrik zijn setlijst willen zien, dan kun je dat gewoon vragen.
Waarschijnlijk kun je ze zelf in een dronken bui ook gewoon allemaal meezingen.
Was getekend namens Hendrik,
Dirk
07 oktober 2013
Hendrik is een beetje zenuwachtig.
Hij hoopt morgen een gezegende leeftijd te bereiken.
Stiekem vindt hij het best wel leuk als er voor hem gezongen wordt.
Maar hij voelt zich toch nog steeds ongemakkelijk als hij in het middelpunt van de belangstelling staat.
Het zit hem in het feit dat Hendrik als kind nogal verlegen was en meteen een grote rooie harses kreeg als er naar hem gekeken werd.
Tja.
Maar aandacht krijg je meestal wel als je jarig bent.
Toch is Hendrik pas een jaar of 33.
Begin jaren tachtig verscheen hij voor het eerst in de eerste versie van de Goof Wordt vervolgd strip.
Helaas is dat nooit een succes geworden, maar in blog-vorm werd hij eindelijk 33 jaar later toch bekeken, gelezen en gewaardeerd. Dirk is NU overal en dan op Goof Wordt vervolgd klikken.
Die waardering heeft zowel Goof als Hendrik goed gedaan.
Hieronder de eerste Hendrik solo.
Je ziet het, ook toen al lagen de scheidsrechters onder vuur.
De exacte aanleiding weet ik niet meer, maar het heeft absoluut te maken met het feit dat Hendrik zijn favoriete club weer eens flink benadeeld werd door scheidsrechterlijke blunders en dwalingen.
Om het mild te zeggen.
Maar om ze gelijk van omkoping te verdenken gaat mij persoonlijk een beetje te ver.
Toch zijn er later een paar tegen de lamp gelopen en bestraft.
En soms kon het niet bewezen worden.
Maar waar macht is, daar is corruptie.
Dat is van alle tijden.
Vandaag wil Hendrik daar niet verder op in gaan, maar dat komt beslist later nog eens aan bod.
Hendrik hoopt dat zijn verjaardag morgen niet verstiert wordt door vervelende ijdeltuiterige politici.
Maar die kans is beslist aanwezig.
Die lui hebben weer een weekend achterkamertjes politiek achter de rug.
Driftig heen en weer bellen en geheime etentjes en strand- en/of boswandelingen.
Hendrik is benieuwd (en ik ook) wat ze nu weer voor konijn uit de hoge hoed toveren.
Dat konijn zal dan spreekwoordelijk gelijk wel weer geslacht worden, maar het gesjoemel en gedraai en gekeer zal beslist nog even duren.
Hendrik heeft zijn pyjama al aan en zit voor de verandering aan een glas anijsmelk.
Dan kan hij beter slapen.
Hij kijkt zorgelijk naar het vel op de anijsmelk en probeert het met een lepeltje te verwijderen.
Ik krijg bijna medelijden met hem.
Was getekend namens Hendrik,
Dirk
Geen opmerkingen:
Een reactie posten